östö günlüğü/ejderha eskizi

“uçkunum, anam, döndüm gazele”
-mabel matiz, aferin

göle
değ-diğin
yerde,
belki
de
dokunmanın
kucağında.

tatlı suyun
üstüne
kırmızı
rujunu
sürdüğün
anda,
havalanır
bir
ejderha
limon bahçeli
kanatlarıyla.

ama o ne güzellik.
ama o ne toy bir yorgunluk.
ama, ama var ya ama
o ne biçim sigaraya susamışlık.

ejderha sensin güzelim.
benim mesela karanfil nefesli
biziz
ki
bi ağaç altında
speed’de.

doymamaklığımız,
acemiliğimiz,
birbirimize yara veren taraflarımız
yani azı dişlerimiz, navegan.

ufak bi hata
sonrasında büyüyen…

ay ısırır.
ben de onu.